The Way to the Cape Epic 2009

60 km - 1760 hm

Jawadde wat was dat allemaal bij de start. Iedereen wou blijkbaar zeer snel thuis zijn. Het startschot werkte als een lap op een rode stier. Natuurlijk kom ik snel in ademnood. Rustig blijven en tempo zoek is de boodschap. Onze Noorse vriend Hojdahl denkt er net zoals mij over...

Na de eerste klimmetjes in de boomgaarden volgt nog een klim van 10 km. Net zo steil maar het hakt er behoorlijk na 7 dagen fietsen. Miljaarde het is duidelijk niet mijn beste dag. Gelukkig is er na iedere klim een afdaling. Maar ook deze gaan vandaag niet zo soepel als anders. Tweemaal moet ik ferm corrigeren. Duidelijk teken dat het tijd is dat het gedaan is.

Een verplichte wandelpassage over de Gamtoe pass (zuid-afrikaans erfgoed) en een ritje langs de spoorweg. Er is vandaag zeker geen trein zei de organisatie. Ik had nog maar net de spoorbedding verlaten of ik hoor in de verte een trein aankomen. Maar hopen dat het goed gaat in de achtergrond... Blijbaar wel.

Wat volgt is 15 km lijdensweg over een heel steile klim gevolgd door een rack door een afgebrand bos met zanderige bodem. Er sluiten nog 3 teams aan. Met nog 5 km tegaan willen onze Braziliaanse vrienden wegrijden. Maar ik raap alle moed bijeen en net zoals vorige dagen vind ik toch nog ergens energie om samen met Stijn de spurt te regelen. Met meer da 40 km/uur stormen we het groene gras van Lourensford op.

Missie volbracht! We eindigen 50e algemeen en 39e bij de mannen. Veel beter dan verwacht. Met veel dank aan Terminator Stijn voor het vele kop en duwwerk. Als ik zie in welk gezelschap we vertoefd hebben, dan kan ik alleen maar besluiten dat we een goede winter gehad hebben.

Tijdens onze vele doortochten aan de waterpunten zei de speaker meermaals: 'these are international top mountainbikers, give them a big applause'. Tja wie zijn wij dan als 'flatlanders' om dat tegen te spreken ;-)

Een pintje hebben we wel verdiend, of zelfs twee. Nog wat napraten met Belgische en andere deelnemers. Iedereen is het er over eens. Het was prachtig. De medaille en de finisher t-shirt zijn binnen.

De masters van 2Xtremebikers halen vandaag het podium. Een heel knappe prestatie mannen! Den 'brasem' Rossi is een echte Cape Epiccer. Hij reed als een van de twee Europeanen al alle edities uit. De andere is Karl Platt. Goed gezelschap dus. 

Nu inpakken en wegwezen. Juist nog een dage Cape Twon verkennen en het zit erop...

86 km - 1546 hm

We tellen af, nog twee ritjes en het zit erop. Maar vandaag staat er geweldige rit op het programma. Eerst een klimmetje en dan de gevaarlijke afdaling van Wolfkloof. Dit is veruit de gevaarlijkste passage van de Absa Cape Epic. De start was weeral te snel en we opteren om op eigen tempo te klimmen naar de watertoren. En dan duiken we het gat in! Gevaarlijk inderdaad. Iedereen rijdt met de billen dicht. Maar in een afdaling komt het erop aan om er de snelheid in te houden, anders bots je van steen naar steen. Dus enkele risico's nemen en zo de tragere dalers inhalen. Het gaat hard.

De teams die rond ons staan zijn duidelijk van plan om vandaag nog een aanval de plaatsen. Ze schieten ons voorbij in een stap- (of beter) loopstrook in de afdaling. Wat volgt is een geweldige etappe. Steeds op en af in de boom-en wijngaarden. De ondergrond varieert van rotsachtig over los zand tot gras. Het is steeds attent blijven om het juiste traject te kiezen. We beginnen aan ons beproefde recept: het tempo aanhouden en opvoeren waar het kan. Stijn heeft (zoals de volledige week al) superbenen. Hij neemt me op sleeptouw (lees duwt me even) en we komen zo aan de voet van een 15 km lage - niet te steile klim. We vinden een goed tempo en halen zo verschillende teams in.

Bovenaan de klim is het nog 25 km en wat voor km's. Het lijkt wel een crosscountry parcours. In de bossen, prachtige singletracks, snelle afdalingen, stijle klimmetjes, ... Tja daarvoor komen we naar hier. Ronduit schitterend. Dit is het Plopsaland voor de mountainbikers. Genieten met een grote G!

Als afsluiter komen we terug op de schitterende single tracks van Oak Valley. Ook daar is het weer supermountainbiken. Maar dat het niet allemaan ongevaarlijk is, blijkt uit de vele valpartijen die zich voordoen in de laatste kilometers.

Yihaaaaaaaaaaaaaaaa! dat was veruit de leukste rit van de Absa Cape Epic. En zo denk ik er niet alleen over

Resultaat: 51e algemeen; 39e bij de mannen 

111 km  en 2233 hm

Het wordt weeral een lange dag... Het gaat hard an in de start. Je ziet haast niets door het vele stof. Het is dus gewoon vertrouwen op je voorganger dat hij het juiste traject kiest. Mr Evil maakt gewag van buitenaardse landschappen tijdens de eerste klim. En gelijk heeft hij. Nooit gezien en het zorgt voor wat extra energie in de benen.

Snelle afdalingen en technische klimmen volgen elkaar snel op. Maar ik zit dood te gaan, het gaat gewoon te snel. Ik moet ons groepje laten gaan. We rijden op ons eigen tempo verder. Een oud-beroepsrenner van ADR komt wat lachen en spreekt de legendarische Michel Wuyts woorden: de stervende zwanen...

Een twee meter lange ijzerdraard vindt het nodig om zich rond stijn zijn voorwiel te krullen.Gelukkig niets 'levendbedreigend' geraakt. Enkel krassen van onder tot boven...

De laatste 35 km zorgen voor pijn en plezier. Steile klimmetjes en dan een single track van zo'n 7 km. Draaien en keren tussen de bomen, dalen en optrekken... Het Belgische mastersteam vindt aansluiting net ervoor. Een Belgisch onderonsje op hoog niveau en op het scherpst van de snee. Kicken. ..

Aan de finish alleen maar lachende gezichten. Blijkbaar heeft iedereen genoten van deze laatste kilometers.

Resultaat: 59e algemeen en 47 bij de mannen

114 km en 2202 hm

Volgens het profiel zou deze rit ons wel eens kunnen liggen. Korte, steile klimmetjes die elkaar snel opvolgen...

Een geneutrailiseerde start eindigt na 4 km in chaos. De motorrijder wist blijkbaar de weg niet en we eindigen in een doodlopend stratje aan een rivier. We zouden herstarten nadat iedereen terug in zijn startvak heeft plaatsgenomen. Dus waarom zouden we ons opjagen. Wat bleek we reden langs de start en weg waren we. Geen nood, snel starten is nie niet onze specialiteit. We rijden van groepje naar groepje en beiden voelen we dat het goed zit. Op de langste klim van de dag rijden we vlot omhoog. Een razendsnelle afdaling met veel putten en losliggende keien eist het uiterste van mens en fiets. Zoals in de eerdere etappes blijkt dat wij als laaglanders toch nog vlot kunnen dalen.

We raken in het juiste ritme en stomen door... Dan plots een lekke band. KLein scheurtje dat niet kan gedicht worden met latex... Verdoeme. Gelukkig beslisten we deze morgen om een reserve buitenband mee te nemen. Zeker na het verhaal van onze Israelische tentbuurma. 11 maal lek op 1 dag. Maar ja met een miniipompje krijg je geen tubeless opgeblazen. Tientallen teams razen ons voorbij. Opeens roept er een boer compressor compressor... Midden in de velden staat er waarschijnlijk 1 compressor per 10 vierkante km, en gelukkig op 200 meter waar ik plat viel. Nog het verloopje monteren (zeker meenemen als je naar de Epic gaat) en de band springt op zijn plaats.

We kunnen beginnen aan een helse inhaalwedstrijd.We vinden direct het juiste ritme terug. En gaan op ons elan door. De laatste 20 km zijn nog gespekt met 3 technische klimmen. We halen alles uit de kas en zitten terug op onze plaats waar we 2 uur geleden zaten. We verkijken ons even op het routeschema en we trekken te vroeg de 'spurt' aan. Plots gaat het rechtsaf. Een technische singletrack klim lacht ons toe. Allebei op het tandvlees komen we boven. Even afdalen, door een opegdroogde rivierbedding en dan zijn we terug 'thuis'.

Een high five is zeker op zijn plaats.

Resultaat: 51e algemeen - 40e bj de mannen

73 km en 1976 hm

Het ziet er een vrij makkelijke rit uit. Enkele stijle klimmetjes in de eerste helft. Maar mr. Evil (parcoursbouwer en mensenbeul eerste klas) heeft enkele verrassingen in petto.

We hebben afgesporken om niet te snel te starten en dan onze beproefde strategie toe te passen om steeds sneller te gaan. We glijden mee met een groepje en rijden vlot rond met een Frans team en de 2Extrememasters en een Israelisch team. Zowel Stijn als ik maken een zachte landing op eenvan de afdalingen; zonder veel erg.

Na 20 km staan 600 hm op 5 km op het programma. Mr Evil had ons gewaarschuwd om onze beste wandelschoenen aan te doen want het wordt fietsje dragen. Niet echt een aangenaam tijdverdrijf vind ik. We verliezen dan ook kostbare tijd op onze concurrentes die duidelijk wel vlot omhoog klauteren. Ex topvoetballer Mike Fish doet de klim op zijn kousen... hjij had last van blaren. Aan de finish had hij ook last van snijwonden. Game over! Voetballers zijn mietjes.  

Nog enkele heel steile klimmetjes op het einde van de rit zorgen ervoor dat het echt buiten wordt. Bovenaan de laatste klim zijn 3 teams kunnen aanpikken. Hoe het komt weet ik niet, want de laatste 10/15 km krijg ik steeds een boost... Ik smijt mij in de afdaling en Stijn volgt. Enkel een Senegalees team blijft hangen op 150 meter. Nog 2 km vlak vlammen en we kunnen hem afhouden.

Trouwens wie gelooft dat er in zwart Afrika geen talent zit,moet hier maar eens komen kijken Allez Allez Zimbabwe is maar een klucht...

Resultaat: 53e algemeen en 42e bij de mannen. Stabiliseren heet zoiets...